Welkom

Hoe fascinerend!

Dat was altijd al een wens van mij

om over de dijk naar Enkhuizen te gaan fietsen. Het is helder weer en ik kon dus erg ver kijken. Aan het begin van de dijk zie ik Enkhuizen al liggen. Na een half uurtje zet ik de fiets aan de kant en ga wat eten.Ik kijk naar de schepen die voorbij gaan en naar de vissers die hun netten ophalen. fk heb geen last van muggen of vliegen Door is de dijk om berucht.. Ook op de dijk kom ik van alles en iedereen tegen. Zo twee Zwitsers die vol verbazing staan de kijken naar de ruimte waar zo veel te zien is. Terwijl we staan praten zwaaien er allerlei mensen naar ons. De tocht over de dijk is ook heel

fascinerend. De grote, eigenlijk lege ruimte is adembenemend mooi!

Een tweede handtekening.

Ik beklim de Petrus en Paulus heuvel. Dit is de plaats waar Willibrord zijn klooster had. Daarna loop ik naar de pastorie en bel er aan. Er komt een pater bij de deur en ik vertel hem het verhaal van mijn fietstocht en het stempel in het route boekje. Ik vraag of hij ook een stempel in het boekje wil zetten Hij beschouwt zich als vertegenwoordiger van de Benedictijner monniken en zet er graag zijn handtekening is. Ik doe boodschappen en op de terugweg fiets ik langs het oude Romeinse huis, de resten ervan. Verderop ligt een meertje en dat ziet er aanlokkelijk uit .........

Wat is er nog overgebleven van het volkse geloof nadat de Reformatie in de

Noordelijke Nederlanden had plaats gevonden.



Dagboek

De eerste handtekening.

Om vier uur zit ik op de bank van het Adelbertusklooster. Na een tijdje bel ik aan bij het klooster en stel mijn vraag over het signeren van mijn route boekje. Een kleine monnik komt aan de deur en zegt dat ik het zou kunnen vragen aan de pater die helpt bij de vesper.
De Vesper is heel indrukwekkend. Psalm 36, 96 en 24 worden gelezen en gezongen. Onberijmd, prachtig. Heel afwisselend ook, want de zang golft heen en weer tussen voorzang en allen. Daarna zingen we: het Lied over het Kind en de Lofzang van Maria. Ook allemaal onberijmd. De Schriftlezing ging over het dochtertje van Jaïrus. Weinig mensen woorden komen er aan te pas. Het is de Schrift die spreekt. Als de Vesper is afgelopen vraag ik de Pater-koster of hij zijn handtekening in mijn route boekje zou willen zetten. Tegelijk leg hem uit wat ik ga doen. Hij vond het een mooi idee. Als ik de kerk verlaat is de tocht dus echt begonnen.